เด็กหญิงผมสั้น

ภายนอกนั้นพวกคุณเห็นฉันยิ้มแย้มสดใส

แต่ฉันอยากจะบอกว่าข้างในจิตใจนั้นมันกำลังถูกกัดกินอย่างช้าๆจากคำพูดของพวกคุณ

 จิตใจฉันจะเน่าเฟะไปเรื่อยๆ

จากสีแดงจะกลายเป็นดำ

ตอนนี้หัวใจมันเริ่มกรีดร้องโอดโอย ไม่ใช่เพราะเจ็บปวดเเละไม่ใช่ว่าไม่เจ็บปวด

ฉันรู้แล้วว่าใจฉันนั้นไม่เข้มแข็งพอที่จะทนต้านทานต่อคำคน

ใจฉันมันยังอ่อนหัดมากนักกับพูดที่ไร้ซึ้งความปราณีจากพวกคุณ

*ไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้ว

   คิดถึงยาย อยากไปหา

ที่รัก เธอจะอ่านหนังสือเล่มเดิมที่เคยอ่านซ้ำอีกรอบไหม

ครั้งที่แล้วเธออ่านแค่เพียงอ่าน ครั้งนี้ฉันอยากให้เธอลองค่่อย ๆอ่านด้วยความเข้า้ใจ

ที่รักบอกฉันทีเธอจะอ่านมันอีกรอบไหม

ฉันถามแล้วนิ่งเงียบรอฟังคำตอบ

เธอครุ่นคิดอยู่สักพัก(ฉันว่ามันนานมาก)

เธอตอบ "ฉันอาจจะอ่านมันถ้ามันน่าสนใจ"

ฉันเงียบก้มหน้ามองรองเท้าคู่เก่งสีชมพู ปล่อยให้เวลาล่วงเลยไป

.

.

.

.

.

บอกตามตรงฉันคิดว่าหนังสือนั่นไม่น่าสนใจเลย

* เล่นคอมไม่เลิกสักที เล่นเหมือนพรุ่งนี้จะไม่ได้เล่นอีก ทั้งๆที่ยังไงก็ได้เล่ยอีกแน่นอน 

edit @ 10 Mar 2010 01:28:02 by nannan

เคยปล่อยให้ยุ่งมันเกาะแขนเราไหม?  ปล่อยให้มันเกาะเเล้วดูดเลือดเรา

 ตอนแรกเราก็ไม่ค่อยรู้สึกอะไร 

 นานๆเข้าก็เริ่มรู้สึกคัน

มือก็เริ่มสั่น อยากจะยกมาเกา

แต่ ฉันก็ไม่ทำ "ปล่อยมัน"

ในใจคิดแึค่นี้จริงๆ  

รอจนกว่ามันจะไป นั่งทำอะไรไปเรื่อยมันก็บินไปตอนไหน ก็ไม่รู้

 ดูดเลือดเราเสร็จ แล้วมันก็บินไป 

ปล่อยมัน

edit @ 7 Mar 2010 22:02:25 by nannan

จะกลับมาเขียนบล็อคแล้ว

"แต่จะเขียนบ่อยไหมนั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง"

ช่วงสองสามวันมานี้รูปสึกว่าท้องฟ้าตอนกลางคืนมืดมากไม่รู้ว่าเพราะฟ้ามันมืดจริงๆหรือเป็นเพราะใจฉันมืดกันแน่

วันนี้ถามเพื่อนว่าอยากเป็นหมาหรือแมว

เพื่อนบอกว่าอยากเป็น"ปลา"

มนุษย์หนอมนุษย์ ให้เลือก1กับ2แต่เสือกเลือก3 




วันนี้ทักเอ็มเธอ คุยไปคุยมาใจเราสั่นวะนาย ไม่รู้เธอจะรู้สึกยังไงบ้าง

*เตือนใจตัวเองไว้ว่าอย่าคิดไปคนเดียวอีก

edit @ 7 Mar 2010 22:03:41 by nannan